Verslag van Wout Bethlehem

Het busjesbos
Verslag van het Najaarsweekend in Boekel door Wout Bethlehem.

Bomen horen in het bos. Dat is normaal, dat er bomen in een bos staan, en struiken met een pad erdoor.
Op een camping kan dat ook, bomen, met hier en daar een idyllisch open plekje voor een kampeerder, alsof de natuur het bedacht heeft.
Dat is het heerlijke van een natuurlijk aangelegde camping, dat je denkt dat je bij toeval een prachtig plekje in de natuur gevonden hebt.
Maar ook het saamhorigheidsgevoel leeft in ons sinds duizenden jaren, we zijn roedeldieren.
We voelen ons op ons best in een groep, of roedel, gelijkgestemden met een duidelijke leider die waakt over onze veiligheid.



Dus een mooi plekje in de natuur met groepsdieren om ons heen en een leider die weet wat belangrijk is moet toch het paradijs op aarde zijn.
Die hemel vond ik in Boekel! Mooier kan het niet worden.
Gelijkgestemden, en dat laten we zien ook! Zelfs een leek ziet dat we van de zelfde orde zijn.
We hoeven ons niet te tatoeëren of van neusbotjes te voorzien om andere stammen te laten zien dat we opgenomen zijn in een belangrijke roedel. We voelen ons gesteund door een stamhoofd en andere belangrijke, ervaren stamleden, we voelen ons sterk.

Plan je een vakantie met je verstand dan zul je misschien bij een geboekt hotel belanden of met nieuwe techniek aan boord zelf er opuit trekken, risico´s uitsluitend. Een voorspelbare zekerheid dat het een perfecte vakantie wordt. Na afloop zal je vertand je dan ook zeggen dat het goed was en je er weer tegenaan kunt.
Je verstand wel, maar hoe zit het met het voldoen aan de andere behoeften die vanuit je instinct komen? De oerdrang? De roep van de natuur?
Ik wil brullen naar de maan, roepen in het bos, mijn territorium afbakenen.
Goed, dat laatste doen we toch maar niet, maar samen zingen, trommelen en lachen rond een, illegaal, vuurtje in het bos voldoet ruimschoots aan de oerinstincten.
Ik heb nog even gekeken of het toevallig volle maan was, maar goed, een straatlantaarn door de bomen komt er erg dichtbij.  



 Je wilt niet gaan slapen, je rekt het moment zo lang mogelijk maar het wordt frisser, daarna wordt het kouder en dan komt het moment dat je beslist om de warmte van je rijdende honk op te zoeken. Truma warmte waardoor de ramen beslaan, knus.
Het duurt dan niet lang of je oogleden worden zwaar, deels door de warmte en deels door het gevoel van beschutting. Het dromen begint al voor je onder je dekbedje kruipt.

Helemaal uitgerust ontwaak je in het bos, dat merk je als je het deurtje openduwt en de geur van een dennenbos opsnuift. De dauw hangt nog aan de takjes, en ligt op het gras, je schoenen worden nat. De zon breekt al door en hier en daar lopen mensen door het bos. De roedel ontwaakt, het gevoel van verbondenheid is direct weer volop  aanwezig. De meeste busjes hebben nog beslagen ramen. Net een groepje pioniers in het Amerika van 200 jaar geleden.
We staan niet in slagorde maar ik voel me omringd door andere woonwagens met een kampvuurtje in het midden alleen hebben onze woonwagens een ster of de HH naam op de neus. Allemaal gelijkgestemd dus. Vreemd eigenlijk, er is er niet één het zelfde. De wielen wijken af, de motoren ook, zelfs de wielbasis kent verschillen. En dan de opbouw. Zoveel creativiteit, maar toch allemaal hetzelfde. Het gevoel is het zelfde, de beleving, de instincten.

We gaan naar de orde van de dag: Wassen, scheren, poepen en een rondje busjesbos. Een goedemorgen en drie hallo´s later is bij je eigen honk de familie ook bezig met de rituelen. Het koffiewater kookt, de broodjes liggen in het campingoventje en de tafel wordt al gedekt.
Wat is het leven toch mooi.



Na de ochtendrituelen volgt al snel de voorbereiding op het vertrek met de bus naar Den Bosch. Er staat iets moois op het programma. Een tocht, per fluisterboot, door het hart van een eeuwenoude stad. Voor de geïnteresseerden is dat een mooie dagvulling maar ik besluit om toch tussen de bussen te blijven hangen. Er zijn na het vertrek van de bus alleen nog echte liefhebbers over en er daalt een lekkere rust over het bos. Niet voor lang echter. Er wordt veel en luidruchtig gerouwd om het vertrek van sommigen door de hond die achterblijft. Het beestje is verdrietig, dat is duidelijk. Pogingen om het leed te verzachten lijken soms aan te slaan maar steeds maar voor enkele minuten. En dan gaat het rouwen weer verder. De trouw van zo´n beest is bewonderenswaardig en je kunt ook niet boos worden op het dier en ik besluit weer een rondje bos te doen om wat afstand te nemen.

Als dan uiteindelijk de bus terugkeert en de verwende reizigers van hun cultureel uitje komen uitrusten is ook de hond weer helemaal tevreden. De verhalen en de foto´s maken ons deelgenoot van een historische ervaring. Prachtige beelden en een blik in de geschiedenis van een trots land. Die avond is er vlees, veel vlees. Zo gaat dat in een roedel als de jagers succesvol zijn geweest. Het geeft voldoening die met de hele groep wordt gedeeld en de avond wordt voldaan afgesloten met een heerlijke wandeling door het busjesbos. Een uniek bos.

  

Na een weekend in Boekel ben ik een ander mens. Nee, eigenlijk niet, ik ben weer mezelf, echter en puurder. Ik voel me dichter bij de natuur, en dat door een oude diesel!