Najaarsweekend 2004

Na een aantal weken was het weer tijd voor het najaarsweekend in Urk. Ik (Jolanda) zou op donderdag er al vast heen gaan en Paul zou dan vrijdag komen. Het lastige was alleen wel dat ik ook gelijk de inschrijfcaravan mee zou nemen achter de camper, maar op zich moet dat kunnen.

Dus daar ging ik dan, maar voordat ik op de snelweg zat stond ik al stil. Er kwam een ontzettende herrie bij de motor vandaan en ik dacht dat het de uitlaat was. Ik heb toen eerst Paul gebeld, maar die kon niet komen, dus dan maar de ANWB gebeld. Na een kleine drie kwartier kwam er een ANWB’er, een jonge knul van misschien net 20 jaar die beweerde dat hij “vroeger” ook aan deze auto’s gesleuteld had.

Volgens hem zat alles vast, maar liep de uitlaat aan tegen de vooras. Ik kon volgens hem veilig naar Urk toe, maar er moest wel wat aan gedaan worden. Dus ik mijn spulletjes weer opgeruimd en daar ging ik weer vol goede moed. Helaas hij maakte een ongelooflijke herrie en hij trok helemaal niet ik kwam met moeite aan de 50 km, dus heb ik hem maar weer aan de kant gezet, zo ga ik niet de snelweg op. Uiteindelijk toch Paul maar gebeld, die is toen toch maar gekomen, na even gekeken en geluisterd te hebben heeft hij onze goede vriend van het motorrevisie bedrijf gebeld.

Die was bang dat het om een verbrande klep ging, dus we moesten maar naar hem toe komen. Maar ja, dat was nog een probleem, want om daarmee te rijden is dan niet verstandig. Paul heeft toen met de auto van zijn werk, een citroen berlingo, de camper met daarachter de caravan naar dat bedrijf toe getrokken. Gelukkig was het niet ver, ongeveer 10 km, maar ik zweette peentjes in die camper.

Toen we daar waren hebben ze een test apparaat om de motor gezet en daaruit bleek dat waarschijnlijk de koppakking ertussenuit lag. Gelukkig bleken ze bij dat revisie bedrijf nog een koppakking te hebben liggen, we zijn toen om 16.00 uur begonnen om de kop er vanaf te halen. Ik ben aan de bestuurderskant gaan sleutelen en Paul aan de andere kant.

Met ongeveer 20 min. Lag de kop eraf en na nog wat gesleutel was hij klaar om te vlakken. De kop was nog warm toen hij op de vlakbank lag. En om 20.15 uur liep de motor weer en moesten we de volgende ochtend alleen nog even een keer de kopbouten aan trekken en ik kon weer vertrekken. Ditmaal zonder caravan, want die zou Paul meenemen.

Onderweg naar Urk denk je bij ieder geluidje van o wat is er nu weer loos, maar gelukkig alles heeft het goed gedaan. Na dit weekend hebben we hem heel snel in de stalling gezet, zodat we voorlopig een poosje van hem af zijn. Volgend jaar zien we wel weer verder. En dan hoop ik dat er nou echt geen vervolg meer komt op dit verhaal.