Vakantie!!! (okt. 2004)

Na onze worsteling in de zomervakantie om de bus aan het rijden te krijgen, volgde een periode van hard werken om hem ook door de APK te krijgen en vakantieklaar voor een korte vakantie in de herfst. Dat moest voor half september zijn gebeurd.

Aanvankelijk dacht ik dat het een fluitje van een cent zou worden. De bus was immers een jaar geleden zonder problemen door een erkende Mercedes garage goedgekeurd en er was  nauwelijks meer mee gereden, omdat de vorige eigenaar de motor kapot had laten draaien.

Dat viel dus wel een beetje tegen. De remmen, die gereviseerd zouden zijn, voelden sponzig aan en bleven dat ook na ontluchting. Je moest dus in feite anderhalf keer je pedaal intrappen, wilde de bus stoppen. Dat was bij de APK dus meteen het grootste minpunt. Ook bleken er gewone banden op te zitten, die berekend waren op een aanmerkelijk lagere luchtdruk dan voor de bus vereist is. Verder waren er nog kleinigheden als verkeerd afgestelde verlichting, poreuze hoes van de vulslang, gebarsten beschermhoesjes van de stuurkogels, een scheurtje in de hoes van de aandrijfas en speling in de linker fuseepen.

De speling in de fuseepen viel nog net binnen de marge (heb ik later vervangen) en de rest heeft de garage gerepareerd/vervangen. De remmen gaven nog het meeste werk, met name de voorremmen. Inderdaad bleken alle remleidingen en cilinders te zijn vervangen, ja dat wel. Maar waarom konden we de voorremmen nou niet mooi afstellen?

Uiteindelijk lukte het de garage tot een enigszins gelijkmatige afstelling te komen en kreeg ik de felbegeerde goedkeuring.

Trots reed ik met de bus naar huis. Thuisgekomen stonken de voorwielen echter behoorlijk. Met name het linkerwiel was niet meer rond te draaien. Alles gedemonteerd, had ik natuurlijk goed afgekeken van de garage… Bleek na veel proberen en na totale demontage van de voorremmen dat de stelnokken versleten waren en de schroefdraad vastgerot. De garage had  de boel gewoon scheefgedraaid! Dat is was duidelijk niet de goede oplossing. Ik heb alles weer gangbaar gemaakt en na een stuk of vier proefritten remde de boel weer prima.

Nu nog de betimmering en de bekleding en we konden gaan.. Ja, dat had je gedacht! Op de dag van vertrek, zaterdag, wilde ik de auto starten, maar nee hoor, niks. Accu leeg. Ra ra, hoe kan dat nou? En hoe zit het nu met de vakantie? Tegen mijn principe in  belde ik de wegenwacht maar. Die constateerde een mankement in het laadsysteem, kon best eens de dynamo zijn. Alles eruit gesloopt en naar de dynamoboer toe. Ondertussen de accu aan de lader gelegd.

Toen we de dynamo uit elkaar hadden gehaald bleek dat de koperen spoel totaal vergaan was, hoewel het een ruildynamo van amper een jaar oud was van de club. De isolatie was niet goed  aangebracht. Van een nieuwe dynamo van een MANN-trekker en het huis van de dynamo van de bus maakten we een nieuwe, gelukkig voor een mooie prijs.

Alles leek te werken en we konden weer rijden.

De volgende dag, zondagmorgen vroeg vertrokken we. Het was heerlijk rustig op de weg. Met een gangetje van 80/85 km per uur knorden we richting Frankrijk via België/Antwerpen. De bus zat lekker vol met vier kinderen, twee  hondjes en wijzelf. Achter de bus hing onze vouwcaravan. Om 10.00 uur dronken we in Noord-Frankrijk koffie. Alles ging heel voorspoedig, alleen hield de motor af en toe wel wat in, als het niveau van de diesel laag was. Vlak voor Parijs sloeg hij bijna af voor de pomp. Na het voltanken liep alles weer zoals het hoort, dus wij de periferie op. Heerlijk in de file, doordat twee doldrieste motorrijders het leven hadden gelaten, wat geen prettig gezicht was om te zien.

De bus hield het echter goed vol en na een halve dag verder te hebben gekacheld, kwamen we na 850 km op de camping aan, om een uur of 10 ’s avonds. Blij dat we er waren.

 De bus was natuurlijk zo ingericht. De caravan niet. Ik kreeg ook nog een paneel op mijn  hoofd en heb wel ff staan vloeken. Uiteindelijk, 11 uur ’s avonds stond de boel en konden we eindelijk slapen.

We kampeerden in de Creuse bij Boussac op een camping van een Nederlands stel. Het was die week redelijk weer, maar wel erg vochtig. We hebben er uitgebreid rondgetoerd en onder meer tamme kastanjes gezocht.

Wat me toen wel opviel, was dat ik telkens de accu moest bijladen. Het leek wel alsof de regelaar tussen de huishoud -en de startaccu niet goed werkte. Een andere kwaal was slecht starten in de morgen. Je moest telkens de handpomp gebruiken en de pomp ontluchten. Als de boel eenmaal liep, leek alles goed te werken.

Al met al hebben we er een mooie vakantie gehad en we waren dan ook niet echt blij om terug te moeten.

De terugreis wilden we weer in een dag doen, maar nu via de Oostkant van Frankrijk, via de Route de Soleil. Omdat we een beetje naar het westen toe zaten moesten we schuin Frankrijk doorkruisen. Dat werd een hele mooie rit, met helaas veel rotondes en we deden er ook langer over dan een dag. Probleem was vooral dat er bijna geen campings meer open waren. Pas om 9 uur ’s avonds, toen het al bijna donker was vonden we er een in Midden-Frankrijk.

De volgende dag vertrokken we om 10.00 ’s morgens. Tussen de middag aten we in de volle zon op een weiland in Noord-Frankrijk. Het mooie weer, het fraaie uitzicht en de gezellige sfeer in de bus maakte dat niemand zin had om terug te gaan. De kinderen en de honden liepen eindeloos ver weg de heuvels in en pas na ruim anderhalf uur reden we verder.

Toen we eindelijk in België aankwamen was het al donker. De lichten moesten aan. Halverwege België kreeg ik de indruk dat de lichten zwakker werden. Luik, Maastricht, Eindhoven….. steeds zwakker werden de lichten. Ik kneep hem behoorlijk. Zouden we het redden. Het was duidelijk dat de stroomverdeler/regelaar het vertikte. Natuurlijk, ik had hem er ook tussenuit kunnen halen, maar… Midden in de nacht kwamen we gelukkig heelhuids thuis, na ruim 2700 km te hebben gereden, niet helemaal zonder problemen, maar we hadden het wel gehaald!