Verslag Wout Bethlehem "Busjes in Brabant"

Busjes in Brabant

Oh, wat is dat Brabantse land toch bezongen. Vooral  door Guus en, langer geleden, door vele andere zangers en nu dan ook door een groot deel van de leden van een bekende camperclub. Van hen hadden er velen gerepeteerd en de tekst kwam er hier en daar overtuigend uit. Later op de avond werd het nog eens vier keer herhaald maar toen was de tekst niet zo goed meer te volgen omdat de enthousiaste blaaskapel meespeelde en meer volume produceerde dan de onervaren zangers. Wel leuk hoe bandleden spontaan invielen en muzikaal ondersteunden wat de amateurs bij het grote kampvuur aan geluiden produceerden. Veel trommelgeluid maar ook met een gitaar en een banjo die je echter pas hoorde toen de trommelaars tot rust werden gemaand door Goof.
Mooi gevoel weer, zo met elkaar om een kampvuur als nomaden. Goeie naam voor de club trouwens.

Door de zon en daardoor hoge temperatuur leek het wel een camping in Zuid-Frankrijk. Ik had af en  toe de neiging  om op z’n Frans “un pain” te bestellen of mijn vrouw nog “du vin” aan te bieden maar zag daar toch maar vanaf, voor het Zuid-Europa-gevoel zou dat leuk zijn geweest maar ik voorzag al dat iemand dan in het Frans antwoord zou geven en dan kon ik daar stotterend alleen nog “Oui” op antwoorden en door de mand vallen als charlatan.
Dan maar beter in het Nederlands over techniek praten, daar kan ik langer doen alsof ik weet waar ik het over heb. Inmiddels is dat ook wel een beetje waar, ik weet best veel over de techniek die ons allen zo bezig houdt en dat komt niet in de laatste plaats natuurlijk door de wandelingen over ons kampement met gelijkgestemden pratend over de details die er toe doen. Zoals hulpveren, de originele van Mercedes, en de dikte van de torsieveren bij de verschillende uitvoeringen. Ook de vorm van de dieseltank is nu geen raadsel meer voor mij. En ik had al zoveel geleerd bij andere meetings over de banden en de wielen. Ik dacht alles al te weten. Het houdt nooit op. Er is altijd weer meer detail en kennis als je dieper duikt. Net een fractal.
Misschien ga ik volgende keer in de leer bij een raamrubber specialist.

Ooit beschreef ik de angsten die ik heb uitgestaan toen bleek dat je het voertuig moet laten taxeren om überhaupt nog iets van de verzekering vergoed te krijgen bij een ongeval. Ik was toen te laat met aanmelden en ter plaatse een afspraak maken ging niet, ik moest maar eens bellen. Dat kwam er natuurlijk niet van want eenmaal thuis is die angst weer weggeëbd en staat het op het lijstje onder “ooit nog eens doen”.

Gelukkig schreef Goof ons aan dat we weer een afspraak met de taxateur konden maken voor de volgende meeting en dat we daarvoor ons kenteken moesten opsturen. Hierdoor werd ik wel gedwongen om actie te ondernemen en mijn kentekenbewijs op te zoeken zodat ik op de lijst van de taxateur kwam te staan. Goed zo, het initiatief ligt bij een ander en dan voeg ik mij, volgzaam als ik ben( Hanoschaap).

Gelukkig is het allemaal goed gegaan, ik zat op tijd voor de camper. Vanaf 09:00 uur zaten we strak met een te erg opgeruimde camper te wachten want vanaf dat moment zou de taxateur aanwezig zijn en je wilt toch een goede indruk op die man maken. Geen idee wat zijn beoordeling beďnvloed.
Je wilt zo’n man mild stemmen en vooral over de mindere plekjes heen laten kijken. Koffie vers in de kan, omkopen met de Hollandse traditie.

Ik was dus niet als eerste aan de beurt, en ook niet als tweede en niet als tiende. Later in de middag, elk half uur verse koffie zettend want je wilt zo’n man ook geen oude koffie aanbieden, ben ik eens naar hem op zoek gegaan. Je kon hem aan de rode rolplank herkennen waarmee hij onder het voertuig tijgerde om die scherp te beoordelen en de verwachte levensduur te bepalen.
“Oh, die gaat nog een generatie mee!” Hoorde ik eens bij een ander roepen.
En die van mij? Zal ik alvast zelf eens kijken? Misschien kan ik nog iets verdoezelen met een lik tectyl. Maar nee, stel je voor dat de goede man straks met een buik vol tectyl onder mijn trots vandaan kruipt. Dat is vast niet goed voor zijn humeur en dan dus ook niet voor zijn objectief beoordelingsvermogen.

Ik keek er eens onder en zag vooral zand, stof en zwart staal. Ziet er oud en gebruikt maar stevig uit. Maar is dat ook zijn oordeel of moet het gepoetst zijn?
Met een emmertje water en afwasmiddel kroop ik op mijn rug, zonder de luxe van een rolplank, onder de bodem van het woongedeelte door om zo de ergste stofophoping aan te vallen. Deze zat net voor en net achter het wiel. Ik had mijn skibril op moeten zetten. Stel je voor dat je op je rug liggend met een natte doek in de hand een zanderig oppervlak dat ongeveer 20 centimeter boven je ogen hangt probeert  schoon te poetsen. Dat zand, vermengd met water en afwasmiddel, wil terug naar de Aarde, en daar lig ik al. Na twee bewegingen met de doek, en ongeveer 5 bij 5 centimeter zand verplaatst te hebben werd de prik in de ogen te erg en moest ik stoppen. Het zand werkte als schuurpapier op mijn binnenste oogleden en daar kon dan het afwasmiddel zijn reinigende werking doen, en dat voel je! Nadat de pijn minder werd ben ik met de leesbril op verder gegaan, daar zijn die brillen niet heel geschikt voor met zo’n half glaasje waar veel langs kan vallen,  en heb zowaar een deel ter grootte van een halve camper zandvrij gekregen en dat rook dan daarna nog lekker naar afwasmiddel ook. Voor de rest kreeg ik geen tijd want de man was in aantocht. Ik kroop er snel onderuit en veegde mijn handen af. Wat nu? Een halve schone camper maakt dat de andere helft nog nadeliger uitkomt. Dom dom, beter niets gedaan. Dan maar hopen dat de taxateur dat zand ook bij de ouderdom accepteert.

Uiteindelijk krijg ik twee weken later een mooie groene map thuis met, in tweevoud, het verslag van de taxatie. Over de bodem staat niets behalve dat er geen gebreken zijn geconstateerd. Niets over zand of stof of afwasmiddel.
Wel een taxatiewaarde waar ik er twee voor kan kopen......