Go home!

Begin juli gingen we met een groep van zes studenten van start. Met de visa voor Moldavië (opgehaald in Brussel) en uiteraard de onontbeerlijke Reis- en kredietbrief van de ANWB op zak kon er weinig mis gaan. Via Berlijn en Warschau kwamen we aan bij de Oekraïense grens. Daar maakten we meteen kennis met de hartelijkheid van de Oost-Europese douanebeambten. Nadat de man wat in het Russisch brabbelde en wij in het Engels duidelijk maakten dat we hem niet verstonden gebaarde hij met zijn hand richting het westen en zei: “Go home!”.  Gelukkig kwamen we er met een taalgids Russisch wel uit en konden de Oekraïne inrijden.

Terwijl we naar de hoofdstad Kiev toereden verloor de motor af en toe vermogen en had de neiging om af te slaan. En dat terwijl we nou juist alleen maar rechtdoor wilden. Na een aantal dieselslangetjes te vervangen dachten we het probleem opgelost te hebben.

Kiev bleek de moeite waard te zijn. Helaas waren er evenals in de rest van Oekraïne geen campings waardoor we genoodzaakt waren in de bus te slapen en het even zonder douche moesten doen, maar dit mocht de pret niet drukken. Vervolgens bracht de reis ons naar Odessa, een grote kustplaats aan de zwarte zee. Dit was eigenlijk een soort Salou van het oosten. Geweldige uitgaansgelegenheden, grote discotheken op het strand in de open lucht en flessen wodka voor 5 euro. Iedereen ging compleet uit zijn dak.

In Oekraïne zijn we diverse malen door politie aangehouden. Het werd al gauw duidelijk dat het complete politieapparaat daar zo corrupt is als Nina Brink en dat je dan met een buitenlands kenteken al gauw de zak bent. Zo werden we onder andere beboet voor het negeren van een stopteken, het rijden door rood en als klap op de vuurpijl voor het rijden met een snelheid van 110 km/h. Op zich knap met een bus die maximaal 90 gaat…
De Oekraïense wegen waren de slechtste die wij ooit gezien hadden. Door de enorme kuilen en oneffenheden was het geen wonder dat we al snel één van onze banden totaal vernielden.