Deel 4

Het landschap is prachtig, de zon blijft schijnen en als we ’s avonds de bus langs een riviertje parkeren, besef ik dat ik al een hele poos niet heb gelet op het geluid van de bus, maar ben opgegaan in de natuur rondom ons. Vol vertrouwen kijk ik onder de bus en zie een motor zo schoon en droog als nooit tevoren. Ik klop de bus op zijn voorkant:” Goed zo, jongen”. (Ik weet dat de meesten zeggen dat het een zij is, maar voor mij is het ven begin af aan een hij geweest...)

Probleemloos rijden we naar de grens van Finland. Echter bij het wegrijden van een camping worden we verrast door het snerpende, door merg en been gaande welbekende geluid als er iets mis is met de...., juist, de V-snaar. Zelfs in de vierde versnelling blijft hij piepen. Dus de boel aan de kant, Maaike haar boek en ik weer onder de bus. Proberen om een nieuwe snaar erom te leggen. Ik krijg alles los, behalve de dynamo. Vergeet ik iets? Ik zou het aan de garage bij het tankstation kunnen vragen, maar ik wil ook deze situatie Goof niet onthouden, dus we bellen weer eens op. “Ja, alles prima, de lekkages zijn opgelost, maar nu de V-snaar.”

Het piepen is voorbij, ik bedank Goof wederom en hoop hem alweer niet meer te spreken, alleen als het goed nieuws is en de Noordkaap dus bereikt is.



We hebben nog zo’n 700 kilometer te gaan, dat moet lukken. Na twee dagen rijden zijn we dan bijna bij ons doel. We hebben zonnig weer, de route is fantastisch en we genieten van elke kilometer. Noordkaap: nog 125 km, nog 68, 31, 12 en dan eindelijk is het bord in zicht. Nog 1 kilometer en dan... springt de koelvloeistofslang los. Grote stoomwolken omhullen de bus en we staan met de finish in zicht stil. We waren dit laatste stukje aan het filmen en gelukkig staat het voorval erop, anders zou niemand het geloven. Een snelle noodreparatie, Maaike kon haar boek laten liggen, bijvullen en we zijn weer op weg.