Deel 3

Götenborg! Zweden hebben we gehaald en bij een benzinestation moet de strijd worden aangegaan. Ik koop oliereiniger en maak de motor geheel schoon. Bouten worden opnieuw aangedraaid en slangen worden opnieuw vastgezet. De nieuwe klepdekselpakking zweet een beetje, maar dat is okee. Boven op het blok bij het slangetje lijken er kleine belletjes onder het rubbertje vandaan te komen. Maar die heb ik pas vernieuwd en met een klem goed vastgezet, onmogelijk... Het blijkt dat de bout in het blok zelf niet meer goed aansluit. Ik heb vloeibare pakking en besluit Goof even te raadplegen of dat geen kwaad kan. Goof is op de hoogte van de reis, hij geeft me de nodige adviezen en na een uurtje drogen van de pakking gaan we vol goede moed op pad.

We rijden richting Stockholm. Onderweg ben ik een en al oor. Ik luister naar elk geluidje in de bus, gaat alles goed, hoor ik niet iets vreemds? Ja, ik hoor een tik. Het zijn de klapstoeltjes achterin die net tegen elkaar aan komen. Stoppen, stoeltjes uitelkaar en weer verder... We zoeken een plekje op om te overnachten en dan komt het spannende moment: Is de motor droog gebleven?. Vol spanning kijk ik onder de bus en wat denk je? Kurkdroog! Niet te geloven! Hadsikidee, dat is mooi gelukt! Richting aangeven door steeds de richtingaanwijzer naar boven of naar beneden te klikken is al een automatisme geworden, dus het gaat helemaal goedkomen.



Voorzichtig ga ik al meer van de omgeving meekrijgen doordat ik al minder met mijn gedachten bij de olielekkage ben. Het geluid is ook goed, dus vol goede moed rijden we weer een stukje naar de verre Noordkaap. Tussenstop. Ik kan het niet laten om elke keer toch onder die bus te kijken of de lekkage echt wegblijft... Dikke druppels vormen een klein plasje, maar nu op een tot nu toe voor mij onbekende plaats. Vertel mij niets meer over plasjes onder een bus. Geen koelvloeistof, geen olie, dus dat kan alleen maar....even ruiken... inderdaad, diesel zijn! Maaike pakt al automatisch haar leesboek, zij weet genoeg. Mijn overall gaat aan en het gereedschap komt weer te voorschijn. Die moet ik toch handiger opbergen, want het lijkt erop dat ik die nog regelmatig nodig zal hebben. Ik loop alle brandstofleidingen na en vind uiteindelijk een lekkende verstuiver en een stukje stro tussen een schroef en bout vlak voor de inspuiting. Dat strootje lukt me wel, alleen die verstuiver. Ik besluit Goof toch nog eens te bellen en hem het probleem voor te leggen. “Waar zitte, jongen?”, vraagt hij. Ik vertel waar ik zit. “Mooi is het daar, hè”. Hij heeft de reis ook al eens gemaakt. Ik krijg weer de nodige telefonische hulp en zelfs een Mercedesgarage toegewezen als ik Stockholm binnenrijd aan de linkerkant, voor als het echt niet lukt. Dat is toch geweldig of niet? Ik bedank Goof voor de info en zeg hem hopelijk nooit meer te spreken. Ha!

Schoonmaken, aandraaien, slangetjes vervangen en... het lekken is gestopt. Een verstuiver is niet meer helemaal optimaal, maar die gaat het wel halen.

Dus... Noordkaap, er komt een schattig groen busje jouw kant op!