Deel 5

Zaterdag kwam de taxateur. Een spannend moment voor velen. Ik had al besloten dat mijn camper daar nog niet aan toe is. Ik moet hem nog schilderen, er zijn roest plekjes die behandeld moeten worden, kastjes schilderen, nee, hij is er nog niet klaar voor.

Ik loop natuurlijk weer eens een rondje en tref mensen die op de taxateur zitten te wachten. We praten wat en ik merk dat het taxeren niet een luxe is. Al is je bus niet in topconditie, het is blijkbaar voor een eventuele, onverhoopte schadeclaim van belang dat de verzekering niet mag geloven dat het een afgeschreven bedrijfswagentje is. Er blijft na zoveel jaar waarschijnlijk nog net een paar tientjes aan waarde over, afhankelijk van hoeveel brandstof er nog in de tank zit. Ik blijf stil, de paniek slaat toe. Als er nu iets gebeurt ben ik de pisang. Ik zal zelf opdraaien voor de schade! Het gesprek wordt stotterend afgebroken, ik laat waarschijnlijk een onbeschaafde indruk achter maar nog steeds in paniek ga ik op zoek naar de taxateur. Ik moet een afspraak maken, vandaag nog anders vind ik geen rust. Ik zal vannacht niet slapen als ik deze man niet te pakken krijg! Met het zweet in mijn handen loop ik rond te dolen tussen de bussen. Ik zie een kaartje voor het raam van een bus. Ja, hier moet hij nog komen. Ik posteer me op een strategische plaats waar ik de bus in de gaten kan houden. Ik neem me voor om, zodra de taxateur zich vertoont, hem direct aan te spreken voor hij de kans krijgt om de bus in te stappen. Ik moet een afspraak!

Ik zit er nu al veel te lang, ik wordt onrustig. Is hij hier al geweest maar heeft de eigenaar het bordje vergeten weg te halen? Ik verdoe hier mijn tijd terwijl de taxateur misschien op dit moment zijn laatste handtekening zet en aanstalten maakt om het terrein te verlaten. Ik haast me naar de ingang van ons veld en probeer een tactiek te bedenken waarbij hij niet meer aan me kan ontsnappen. Ik kies mijn route zodanig dat ik steeds een de weg naar ons veld in het oog heb. En dan zie ik hem. Ik versnel mijn pas, net niet rennend, en haal hem in net voor hij zich bij de volgende bus meldt. Ik spreek hem aan. Nee, hij heeft vandaag geen tijd meer, ik had me vooraf moeten opgeven. Schrik! Dat kan toch niet zomaar, maak dan overuren. Dat moeten we in het bedrijfsleven toch voortdurend? Nee, onverbiddelijk is de taxateur. Paniek! Zo kan ik niet naar huis, ik moet een afspraak! Maar er is geen probleem, verklaart de belangrijkste man op ons veld. Ik krijg een kaartje met telefoon nummer en ik moet maar bellen voor een afspraak. Hij maakt aanstalten om weg te lopen en ik realiseer me dat ik dus zijn mouw moet loslaten. “Maar ik moet nog helemaal naar huis rijden.” Roep ik hem na.

“Voorzichtig dan maar.” Lacht hij me toe. Tja, voorzichtig dus.

De barbecue en het avondfeest dringen de risico´s van de terugreis op de achtergrond en het werd toch nog gezellig.