Deel 7: Samen thuis

Het werd een onrustige nacht, waarin enkele heren nog hebben geprobeerd in onze bus in te breken. Nadat zij aan alle portieren hadden zitten morrelen besloten wij in actie te komen.  Waarschijnlijk hadden ze niet gerekend op gordijnen die abrupt werden geopend en ze dropen af.
De volgende morgen ontdekten we wel dat een van de sloten het voorgoed had begeven.
Verder maar weer. Ja, de komende dag zouden wij alle zeilen bij moeten zetten om onszelf moreel op de rit te houden.
Eenmaal in Nederland vonden we dat we wel een kop koffie hadden verdiend en we besloten die te gaan drinken bij familie in Limburg.
So far so good en we mochten er een douche nemen, wat ook heel prettig was.
En dan, voor we ook daar weer vertrekken nog even de hotspots nalopen.
En wat zien we? De radiator liet zich leeglopen over de oprit.
Nee, het kon niet op.
Op de fiets naar de dichtstbijzijnde garage om een zogenaamde pil te laten adviseren, maar toch ook nog maar even de wegenwacht laten komen.
De man was aanvankelijk bepaald chagrijnig, maar onder de vrolijke vragen en blijmoedige opmerkingen van Renilde klaarde hij zienderogen op en bleek best bereid ons te helpen. We gingen het halen en we hebben het gehaald.
Ik denk nog vaak terug aan de woorden die iemand sprak toen wij vertelden over onze vakantieplannen. Hij zei: oh, maar zo’n bus heeft een heel hoge aaibaarheidsfactor. Hij had gelijk.
En iemand anders zei: oh, maar zo’n Hanomag rijdt altijd. En inderdaad, er kon van alles aan mankeren, maar rijden deed ze, zo was ook onze ervaring, op één keertje na dan.


Daar staat ze

En toen stond de bus weer op ons eigen landje en nu moeten wij over haar lot beschikken, maar we stellen de beslissing nog even uit tot Renilde terug is uit Zwitserland. Nee, wees gerust, ze is niet met de bus.
Ook zullen we de komende tijd boete moeten doen voor de mate waarin wij met onze bus het milieu hebben belast.
Maar eerlijk is eerlijk, we hadden een heerlijke vakantie.