Deel 6: Creatief met folie

Ondertussen blijft mijn zorgelijke blik rusten in de motor en spreekt de stem van een Nederlandse vrachtwagenchauffeur achter mij die zegt: mag ik misschien vragen hoe oud deze bus is? En  bent u daar helemaal mee in Zuid-Frankrijk geweest?
Ja, dat wel, maar nu hebben we dan toch een groot probleem, zeg ik.
De man (laat ik hem hier voor het gemak maar even Mark noemen) heeft tijd en vraagt of hij eens mag kijken. Maar natuurlijk. Ik doe een stap opzij en deze Nederlandse Mark nijgt zich over de motor. Waar ken ik dit toch van?
Inmiddels is Renilde ook weer gearriveerd op de plaats des onheils, maar zonder nieuwe oliedop. Die zou besteld moeten worden en aldaar na een week kunnen worden afgeleverd. Maar over een week moesten wij al lang en breed weer thuis zitten.
Dit probleem moet op te lossen zijn, vind Mark, en hij lijkt vast van plan ons ervan te overtuigen dat we samen met onze bus de eindstreep halen.
Aluminiumfolie zou een oplossing kunnen bieden, maar waar haal je dat vandaan?
Nu had ik al enkele mensen met in aluminiumfolie verpakte, waarschijnlijk warme broodjes, zien lopen en inderdaad, er was maar een enkele blik en een schaamtevolle, schielijke  armbeweging in een willekeurige afvalbak voor nodig en we hadden de buit al binnen.
Mark nam de tie-wraps  voor zijn rekening. Ja, we hadden er meer dan één nodig, vond hij, want we zouden vast nog wel moeten bijvullen onderweg. Ja en wat de accu betreft, die v snaar is prima in orde, daar ligt het niet aan. Dús zijn het waarschijnlijk de koolborstels en dát moet voor bijvoorbeeld een wegenwacht geen enkel probleem zijn, mocht de nood nog aan de man komen.
Eerst maar slapen, want ondertussen hadden de vrachtwagens, caravans en campers om ons heen de gelederen zo’n beetje gesloten.

 
Pleisterplaats