Deel 3: Hand aan de Rem

Na een dag of wat werden we elders verwacht, maar op het punt van vertrek ontdekten we dat onze handrem niet meer naar behoren werkte.
We stelden ons voor dat we in zo’n schattig klein Frans dorpje, midden in het centrum, bovenaan een heuvel voor een stoplicht moesten wachten met nog een lange neerwaartse rij wachtenden achter ons en nee, dat moest maar niet.
Er zat niets anders op. Het moment was aangebroken waarop er tenminste één van ons onder de bus moest en ik heb toen als eerste het stalen gewelf aanschouwd. Ik moet zeggen, het was overdonderend en het léék misschien zeer voortvarend, maar helpen deed het niet.
Nu was Renilde aan de beurt en ja, zij repareerde het ding en zo konden wij onze reis vervolgen.
Het werd een lange, warme dag waarop wij konden wennen aan het feit dat we na gebruik ervan steeds weer even wat aan diezelfde handrem moesten doen.
Vóór wat hóórt wat tenslotte.
Zo’n kleine honderd kilometers verwijderd van het einddoel van die dag lichtte het olielampje op. Wij zijn verstandig dus wij hebben de bus stante pede aan de kant gezet en de olie gepeild en ja, dat peil was vervaarlijk laag en de motor lekker warm. Er zat niets anders op dan wachten voor wij het schamele litertje olie dat wij bij ons hadden voor onderhavige gevallen, konden toedienen.
Maar het was natuurlijk veel te weinig. Onze bus kon wel een flinke slok op en wij hadden eigenlijk ook best zin in een biertje en vakantie is tenslotte geen aangenomen werk  en er was een mooie camping in de buurt.
De volgende dag hebben wij ons bevoorraad met olie en vervolgens het einddoel van de vorige dag bereikt.